Informatie over C. Peeterse

Herinneringen

Herinneringen zijn gebaseerd op documenten, familie overlevering of persoonlijke ervaringen. Zij geven meer informatie over een persoon, maar zijn niet noodzakelijk correct of compleet.

Voor foto’s: klik op de foto voor een groter formaat; email family@grivel.net voor meer informatie over de foto.

Ik heb gehoord dat oma uit de Jordaan kwam, ik weet niet of dat waar is. Ook heb ik gehoord dat haar moeder (Catharina Zevenstern) was van huis uit Joods geweest is, ook hiervan weet ik niet of het klopt. Ik heb ook geen idee of ze daar in de oorlog problemen mee gehad hebben, je zou het wel denken maar ik heb daar nooit iets over gehoord.

Oma heeft wel eens verteld dat pas toen ze haar vijfde kind kreeg, ze een wasmachine kreeg. En dat was dan nog niet eens een volautomatische wasmachine zoals we die tegenwoordig hebben, maar toch een heel stuk makkelijker dan wassen met een tobbe. En ook een hoop andere dingen waren natuurlijk een stuk bewerkelijker in het huishouden toen, eind jaren veertig, begin jaren vijftig.

Mijn herinneringen aan Oma Roos beginnen toen ze aan de Azaleastraat in Duivendrecht woonde. Ik herinner me nog dat ik daar een keertje logeerde en waterpokken kreeg. Dat is natuurlijk besmettelijk en ik mocht daar blijven. Ik voelde me vreselijk verwend, ik mocht de hele dag op de bank liggen. En ze hadden wat ik toen een hele spannende kachel vond, waar ze kolen in deden. Dat was voor een kind veel interessanter dan een olie kachel zoals we thuis hadden. Het was een soort fikkie stoken voor volwassenen.

Oma had in de Azaleastraat een badkamer met een “lavet” (zie Wikipedia voor details) dat ze gebruikte om te wassen, waarschijnlijk is dit later aan het huis toegevoegd want lavetten stamden uit de jaren ’50.

Eind jaren ’70 toen wij in Bovenkarspel woonden gingen we zeker twee zondagen in de maand naar Duivendrecht, alle broers en zussen van m’n moeder waren er dan, iedereen nam wat te eten mee, en het was vreselijk gezellig. De volwassenen zaten lekker te pimpelen en voor ons kinderen waren er voldoen neven en nichten om mee te spelen zodat we ons niet hoefden te vervelen.

Op een gegeven moment hadden m’n ouders wel iets van dat ze wel een slecht voorbeeld voor de kinderen zetten, en zijn ze veel minder vaak naar Duivendrecht gegaan zijn. Niet dat ze dat aan ons vertelden; ik heb dat pas veel later gehoord.

Oma was altijd “the life of the party.” Ze was niet erg pietluttig in het huishouden, meer van hoe meer zielen, hoe meer vreugd. Ze had ook rare uitdrukkingen, als ze een borrel ging drinken zei ze “effen m’n vijf cent andere gedachten,” of als je iets kwijt bent Sint Anthonius aanroepen: “Heilige Anthonius, goede vriend, maak dat ik zus-en-zo vind.”