Informatie over Theresia Maria (Trees) van den Beemt

Herinneringen

Herinneringen zijn gebaseerd op documenten, familie overlevering of persoonlijke ervaringen. Zij geven meer informatie over een persoon, maar zijn niet noodzakelijk correct of compleet.

Voor foto’s: klik op de foto voor een groter formaat; email family@grivel.net voor meer informatie over de foto.

Foto van de twaalf kinderen van Johannes Andreas van den Beemt en Dominia Elisabeth Maria Kramer, ca. 1938?

Achter: Hedda, Jan, Nicky, Leo, Gré, Stof. Vooraan: Harry, Trees, Maria, Frans, Cees, Ben

Het was in Halsteren, op de Halsterseweg nummer 179, in Huize Delta dat ik geboren ben. Pa en ma van den Beemt waren daar in 1922 van Dordrecht naar toe verhuisd en daar zijn in 1923 onze Harry en in 1925 ik geboren.

Kledingvoorschriften waren er vroeger ook. Zonder muts mocht je als vrouw de kerk niet in, terwijl mannen hun hoeden just af moesten zetten. Op school werd er gekeken of de rokken die de meisjes droegen, wel lang genoeg waren. Daarvoor moesten ze op hun knieën gaan zitten. Als de rok de grond niet raakte, werd je naar huis gestuurd om je te verkleden. Als je in de zomer korte mouwen had, dan moest je je elleboog op de tafel zetten. Een mouw die de tafel dan niet raakte, werd ook afgekeurd en ook daarvoor werd je terug naar huis gestuurd. De nonnen ware geloof ik echt wel vroom, maar meneer Pastoor nam het niet zo nauw. Die vond het borstzakje dat ik op mijn blouse had namelijk zo interessant dat hij, terwijl hij er zijn hand in stak, zei “Wat een mooi zakje heb jij daar.”

Mijn favoriete bezigheid was lezen. We waren lid van de bibliotheek en daar heb ik alle boeken van Jules Vernes, Pietje Bell, Dik Trom en Old Shatterhand en Winitou gelezen.

Altijd zat Trees te lezen. En toen ze alle boeken van de katholieke bibliotheek uit had, ging ze stiekem naar die van de protestanten. Ze zorgde er wel voor dat Vader het niet te weten kwam, want dan was het huis te klein geweest...

Na de lagere school kwam Netje de Vries als dienstertje [bij mijn vader thuis] helpen. Vroeger was het heel gewoon om na de lagere school te gaan werken, er moest immers brood op de plank komen. Ook bij de familie De Vries. Netje werkte hele dagen. ’s Morgens ging ze na de mis van 7 uur met Pa mee naar de Zoom waar ze na het ontbijt aan het werk ging. Ze werd vaak gepest door mijn broers: knopen in haar haar, in de dekenkist stoppen. Netje kon er wel om lachen. Zij was echt een kind aan huis. Ongeveer 7 uur per dag, voor 50 cent per week (dat is 23 eurocent) plus de kost. Als het koud was, kwam ze binnen kousen stoppen of strijken. Ook gingen Netje en ik met de kleintjes (Frans, Maria, Kees) glijden en sneeuwballen gooien. Dat was erg leuk.

Toen Rinus en ik van de Zoom naar de Vlierstraat verhuisden bleef Netje ons helpen. We voelden elkaar precies aan. Na zoveel jaren samenwerken ken je elkaar immers door en door. We hadden ook vaste gewoonten. We werkten bijvoorbeeld altijd van beneden naar boven, zodat het beneden in elk geval lekker opgeruimd was. Uiteindelijk is Netje met haar 78e jaar met pensioen gegaan. Ze had toen 65 jaar voor ons gewerkt en heeft in de Lekstraat haar afscheidsfeest gekregen. Na 65 jaar kan dat ook wel een keer, hè?

Ondanks dat het van pa niet mocht ging ik stiekem naar dansles. Dat was bij Becht in de Kerkstraat want daar kon je voor weinig geld privé-les krijgen. Al mijn kwartjes gingen daar aan op in die tijd. [...]

Wat ik wel van Pa mocht was zwemmen. ’s Ochtends om zes uur rende ik met Leo naar Zanderijen om onze baantjes te trekken en we moesten ervoor zorgen dat we om 7 uur weer in de kerk zaten.

Juli 1945. De nummers 1, 2 en 3 van de 1200 meter wedstrijd aan de Havendijk. Achteraan v.l.n.r.: Hans de Haal, Wil Verbeek, Rinus Verpalen. Vooraan: Joke Verpalen, Ria Klupper, Trees van den Beemt en trainer Ad Vriens.

Van het Oude Zwembad hadden we een abonnement voor 12 gulden voor het hele gezin voor het hele zwemseizoen: van mei tot oktober.

Elk jaar was er de wedstrijd van de 1200 meter van de Havendijk. Dat was aan de Kop van ’t Hoofd. Ik was bij de eerste drie geëindigd en daarvan werd de foto gemaakt die hiernaast staat afgedrukt. Van mijn vader moest het onderste stuk van de foto met mijn boezem afgeknipt worden, omdat hij dat veel te onzedelijk vond. Omdat die wedstrijd veel bekendheid had, kwam er een vergroting van de foto in een etalage ergens in de stad te hangen. Van die foto was dat stuk echter niet afgeknipt en Pa vond dat een vreselijke schande (hij was stiekem wel hardstikke trots dat zijn Treesje bij de eerste drie was geëindigd).

Achter in onze tuin groeven we een schuilkelder, helemaal in het rond. Hout van binnen en een soort draaitrapje (van zand) zodat we beschermd zaten voor scherven en kogels.

Op het veld van de Stulemeijerlaan was een grote schuilkelder met banken. Bij luchtalarm moesten we daarin, dat was vooral leuk als we op weg naar de kerk waren, want dan ging de kerk lekker niet door. Zo’n luchtalarm kon wel een half uur tot drie kwartier duren.

’s Avonds mochten we niet naar buiten en alle ramen moesten geblindeerd zijn met planken. (De steden mochten van de moffen vanuit de lucht niet te zien zijn omdat de Amerikanen en Engelsen anders wisten waar de steden lagen.) We moesten de radio’s, maar ook koper en zilveren munten inleveren bij de moffen. Ze haalden ook het Carillon uit de toren van de Peperbus. Dat metaal ging ook allemaal naar Duitsland naar de wapenfabriek. Al het eten, snoep, rootwaren en melk ging op de bon. Ook kolen, fietsbanden, kleding, en citrusfruit waren niet meer in beeld.

Op de fiets, met stukken tuinslang in plaats van fietsbanden, reed ik twee keer per week 15 km heen en 15 km terug naar Oud Vossemeer, waar we via-via twee bruine broden konden kopen zonder bonnen. Als ik boodschappen deed op de Halsterseweg moest ik net doen of ik gewond was en mijn hand verbinden, anders moest ik aardappelen komen schillen voor onze bezetters. Ook werd nogal eens om mijn identiteitskaart gevraagd omdat ik er zo Joods uitzag (m’n neus zeker). Gelukkig vertrouwde de moffen mijn papieren altijd. We wisten toen in die tijd ook niet wat er werkelijk met de Joden gebeurde als ze werden opgepakt, we hadden nog nooit van gaskamers en concentratiekampten gehoord, ook toen de oorlog volop aan de gang was niet. Als ik had geweten wat er werkelijk aan de hand was, dan was ik vast en zeker een heel stuk zenuwachtiger geweest als er naar mijn “Ausweiss” gevraagd werd.

Huis aan de Noordzijde Zoom direct na de bevrijding van Bergen op Zoom: het huis was zwaar beschadigd, maar wel een Nederlandse vlag uitgehangen.

Na de bevrijding konden we niet meer in huis, daar zaten 14 voltreffers in. Op de foto hiernaast is duidelijk te zien dat ons huis totaal onbewoonbaar was.

De projectielen werden bij de bevrijding door de Canadezen vanaf de Heimolen afgeschoten om de barricades van de moffen, die aan de andere kant van de Zoom waren, in puin te schieten. Zoals je ziet, hebben ze veel schade aangericht. Ook de sigaren, die Pa speciaal met de hand had gemaakt waren verdwenen. Ze waren bedoel voor als Vader ooit nog eens begraven zou worden. Het waren twaalf grote sigaren van wel zo’n twintig centimeter lang, voor alle zoons en schoonzoons één.

Maar we waren blij dat we bevrijd waren en de vlag ging uit! We konden natuurlijk niet in ons oude huis gaan wonen. Opa ging bij Leo en Nel wonen en ik bij Nici en Frans. Maria en Frans gingen geloof ik weer bij Dercks wonen en Kees ging mee met Gré. Het heeft zeker een half jaar geduurd eer ons huis weer was opgebouwd.

[Ik heb Trees eigenlijk leren kennen] door zwemvereniging “Juliana.” Mijn zus Riet was lid van die club en Trees haalde maandelijks bij de leden de contributie op.

Op een zekere dag, ik denk in het voorjaar van 1946, ontmoetten we elkaar op de stoep van het oude Postkantoor in de Zuivelstraat.

Trees vroeg: “jouw zus is toch lid van de ‘Juliana’?”

“Ja, ik denk van wel” antwoordde ik.

“Maar je moeder wil de contributie niet betalen.”

“Ik zal het er thuis over hebben en dan hoor je wel van mij hoe dat zit; wanneer zie ik je dan?”

“Morgen, bij restaurant De Schelde. Om half een ga ik naar de stad. Mijn vader zit dan op het stembureau en ik breng hem zijn boterhammen.”

“Oke, tot morgen!”

Nou, dat werd een lang gesprek. Waarover, dat weet ik niet meer precies, maar Vader van den Beemt moest lang op zijn boterhammen wachten.

En zo... is ’t gekomen!