Informatie over F. van den Beemt

Herinneringen

Herinneringen zijn gebaseerd op documenten, familie overlevering of persoonlijke ervaringen. Zij geven meer informatie over een persoon, maar zijn niet noodzakelijk correct of compleet.

Voor foto’s: klik op de foto voor een groter formaat; email family@grivel.net voor meer informatie over de foto.

Foto van de twaalf kinderen van Johannes Andreas van den Beemt en Dominia Elisabeth Maria Kramer, ca. 1938?

Achter: Hedda, Jan, Nicky, Leo, Gré, Stof. Vooraan: Harry, Trees, Maria, Frans, Cees, Ben

Kees en Frans moesten altijd aardappelen schillen voordat ze naar school gingen. Kees zei dan altijd: Mag ik al stoppen. Ik moet nog poepen ook, hoor.

Dat van dat poepen klopt precies en van het aardappel schillen ook. Kees was toch wel gewend miij een beetje als zijn persoonlijke slaaf te gebruiken, zo moest ik ook vaak zijn tas dragen als we samen naar de Canisiuschool liepen. Ik kreeg daar les van broer Stof, die er leraar was en ik was dus gewend aan broers die de baas waren. Eerlijk gezegd vond ik dat allemaal niet erg. De jongste zijn had zo zijn na- en voordelen. Zo had Pa zijn opvoedingsmethoden allemaal al uitgeprobeerd op mijn oudere broers en liet hij mijn opvoeding min of meer over aan de zus van dienst, eerst Nici, toen Trees en later Maria. Vooral Trees was een toffe meid met een ruim hart zodat ik alles bij elkaar kan terugkijken op een heel leuke jeugd.

De Zanderijen werden voor zover ik weet in de jaren dertig gegraven om de Spiritusfabriek via de Zoom van schoon bedrijfswater te voorzien. Het was verboden gebied maar wij kwamen er op woensdag middagen of in het weekeinde met een hele club uit de buurt bij wijze van uitje. We namen dan boterhammen mee en een blikken sigarendoos, in die doos werden de boterhammen dan boven een vuurtje geroosterd, echt avontuurljk. Het water was er in die tijd heerlijk schoon. Je moest wel uit de buurt van de pomp blijven waarmee het water de Zoom in gepompt werd anders werd je meegezogen. Uiteindelijk vonden we het zwembad met het zoute water van de Schelde toch lekkerder ook omdat het lichter zwom.

Het zwembad in Bergen had een jongens en een meisjeskant. Tussen de baden zat een schutting en onder water een afscheiding van gaas. Het was de bedoeling dat je elkaar niet in badkleding kon zien en zeker niet bij elkaar kon komen. De kunst was nu om in het gaas onder water een gat te peuteren en dan met een badmuts op aan de meisjeskant boven te komen.

Het bad had zout water. Dat werd bij hoog water ingelaten in een grote bak aan de jongenskant, daar bleef het dan staan om te bezinken, vervolgens liet men de baden met laag water weer leeglopen en werden ze vanuit het reservoir weer gevuld. Het bad stond dus zeer regelmatig leeg zodat de gaten in het gaas makkelijk te repareren waren en nooit lang open bleven.

In de oorlog kwamen de Duitsers in het bad zwemmen. Ze kwamen dan peletonsgewijs het bad in en kleedden zich op het grasveldje naast het diepe om in zwembroek. De hele club stond dan op een gegeven moment in zijn blootje. Wij zwommen toen nog in een zwempak en waren zeer verbaasd en lichtelijk gegeneerd over dat vrijmoedige gedrag.

Na de bevrijding had de trainer Vriens van de zwemclub Juliana bedacht dat het goed was om in de winter door te trainen. Hij had een bellenwagen, een auto met een overdekte laadbak met banken achterin en reed daarmee met de club naar het overdekte zwembad in Antwerpen. Trees en Maria gingen voor zover ik weet wel, maar vertelden thuis maar niet dat er gemengd werd gezwommen en dat al die jongens en meisjes dan ’s avonds laat opeengepakt in die wagen terug kwamen.