Informatie over Johannes Smits

Herinneringen

Herinneringen zijn gebaseerd op documenten, familie overlevering of persoonlijke ervaringen. Zij geven meer informatie over een persoon, maar zijn niet noodzakelijk correct of compleet.

Voor foto’s: klik op de foto voor een groter formaat; email family@grivel.net voor meer informatie over de foto.

Opa Smits is z’n hele leven arbeider geweest. Ik heb gehoord dat hij ooit een gelegenheid heeft gehad om in het koor van het concert gebouw te zingen, maar daar is nooit wat van gekomen. Hij rookte als een schoorsteen maar hij hield erg van zingen.

We gingen daar wel naar toe op 2e kerstdag of op nieuwjaarsdag. Ik vond het daar nooit bijzonder gezellig, er waren ook nooit veel neefjes en nichtjes om mee te spelen. Ik weet niet of het echt zo was maar als kind had ik het idee dat de volwassenen altijd zaten te bekvechten.

Opa en oma Smits hadden een caravan op de Lage Vuursche, waar we wel eens op bezoek gingen, hoewel we daar nooit gekampeerd hebben. Mijn ouders hebben wel in Amerongen gekampeerd toen ik nog een baby was, en ik denk dat dat mogelijk om bij Lage Vuursche in de buurt te zijn.

Ik weet nog wel dat we naar Lage Vuursche gingen, en dat we dan bij het pannenkoekenhuis Gooise Boer wilden gaan eten. Maar opa vond dat veel te duur, en we gingen dan maar op de camping zelf pannenkoeken bakken. Een keer zou ik wel bakken en ik deed dat zoals mijn moeder het deed. Mijn moeder most nog jaren van opa horen hoe ik teveel boter gebruikte.

Het zwarte vaasje dat ik heb komt ook bij opa en oma Smits vandaan, en de vouwtafel natuurlijk. Opa Smits was trots op zijn tafel omdat die aan allebei de kanten uitgeklapt kon worden; dat was toen een hele moderne tafel. Ik heb die tafel gekregen nadat ze allebei overleden waren en ik in de Transvaal straat woonde.

Van links naar rechts: Adriana Bierma, Joop Smits, Henk Smits, Johannes Smits en Margreet Smits. Met dank aan Ben Kamphuis voor de foto.

Zolang ik me kan herinneren woonden ze aan de Louis Bothastraat (straat is later omgenoemd wegens besmet verleden). Ze woonden met een aantal andere gezinnen in eenzelfde portiek.

Ik kan me hele dagen herinneren, liggend voor de gaskachel, met een hele doos beeldromans, strips e.d. van de bovenburen. Opa vond altijd dat ik dan mijn ogen zou bederven, zo zonder goed licht.

Eten bij opa en oma was een beetje gedoe. Opa vond dat er geen voedsel verspild mocht worden. Dus als er nog een beetje jus op je bord lag, dan kreeg je er een aardappel doorheen geprakt. Opeten! ;) En een toetje met een vel erop (bah!) dat je dan moest opeten.

Verder heb ik vooral veel herinneringen aan het kamp. Opa en oma hadden een caravan op het kampeerterrein van de Fordfabriek (waar opa gewerkt heeft). Die camping lag bij Lage Vuursche. En dat was weer vlak bij Drakestein waar de koninklijke familie toen woonde. Ik ging vaak met oma wandelen en langs de “sandaaltjes,” die soldaten (wachters van Drakestein) hebben heel lang zo geheten voor mij.

Mijn meest warme herinneringen heb ik aan “het kamp.” Opa was daar vrolijk, oma had ruimte om haar eigen ding te doen. En ja... zoals Nicoline al schreef, ze was altijd aan het breien. Maar ze las ook erg graag. Opa ken ik meer van zangoefeningen, en hij was best druk met de krant. Op het kamp ging hij graag kaarten.

Ik ben met mijn doopnamen (Johanna Adriana) vernoemd naar allebei. Gelukkig maakten ze van mijn roepnaam nog Anja (in plaats van Jo of Sjaan). Nadeel: ik zat met 6 Anja’s in de klas. Het was een modenaam. Om nog enig onderscheid te realiseren heb ik er later Anya van gemaakt.