Informatie over D. van den Beemt

Herinneringen

Herinneringen zijn gebaseerd op documenten, familie overlevering of persoonlijke ervaringen. Zij geven meer informatie over een persoon, maar zijn niet noodzakelijk correct of compleet.

Voor foto’s: klik op de foto voor een groter formaat; email family@grivel.net voor meer informatie over de foto.

Lieve Birgit en Peter

Bijna 2 jaar voor mijn geboorte zag jou grote vader het licht in Bergen op Zoom.

De oorlog was daar al bijna op zijn einde en met de oprukkende geallieerden gingen jou Opa en Oma daar achteraan en kwamen ze in Leiden terrecht in de buurt van de Doelen Kazerne.

Daar was het blijkbaar weer rustig en hadden jou Opa en Oma weer tijd om mij op de wereld te zetten.

Blijkbaar had ik toch nog een stukje van de oorlog ervaren want ik werd met de helm geboren, dit heeft mij later misschien geluk gebracht want ik ben hard op weg om de oudste van ons gezin te worden.

Na een jaar begon ik waarschijnlijk te ervaren dat je oom een broer had, maar eigenlijk kan ik dat alleen van foto’s herinneren.

Opa kreeg na zijn baan als onderwijzer de taak om in Leiden commandant te zijn van de straf gevangenis in Scheveningen en verhuisden we naar Makkum.

Na een poosje kriebelde het blijkbaar weer om onderwijzer te worden en ging Opa vooruit naar Indonesië om zijn beroep als onderwijzer weer op zich te nemen.

Jou Oma en je vader gingen samen met mij een half jaar later met de Willem Ruijs hem achterna en we gingen op Noord Celebes wonen in de buurt van Tomahon.

Ook daar kan ik je alleen maar over vertellen uit herinneringen van verhalen en foto’s, hele kleine details zijn wel blijven zitten in mijn geheugen.

We gingen wonen in een redelijk groot huis voor die tijd wat op palen stond, er was voldoende personeel om Oma een lekker leventje te geven en kon zij met een aantal andere Nederlanders daar bridgen en een beetje feest vieren.

Opa was een beste vader maar wel erg streng over een aantal zaken, huilen was voor jongens geen optie dus wat er ook gebeurde als je wilde huilen om het een of ander hoe erg dan ook was dat verboden.

Jou vader heeft dat als eerste heel triest moeten ervaren, hij was in een kruidnagelboom geklommen waarvan bekend was dat deze boom broze takken had.

Echter bij jou vader was dat niet bekend en ja hoor er brak een tak en je vader viel naar beneden, de binnenkant van zijn arm ging langs het afgebroken eind van de tak en hij bleef eraan hangen met zijn arm. Opa hoorde hem en kwam op hem af en vertelde dat hij moest stoppen met huilen want dan zou hij hem uit de boom halen.

Je vader luisterde gelukkig en samen gingen ze naar de dokter, ook daar moest hij zijn tanden weer flink op elkaar zetten en kreeg hij van de dokter een hele plons Jodium op de open wond om hem daarna te hechten.

Dit deed je vader allemaal zonder een traan te laten en dat zal zonder meer net als bij je oom er voor gezorgd hebben dat wij ons hele leven eigenlijk zelden een traan hebben gelaten ondanks dat dit vaak de beste manier was om je emoties te verminderen of je verdriet te tonen.

Langzaam komen de door mij ervaren herinneringen en op het laatst in Celebes staan er nog wat zaken op het geheugen binnenin, het inpakken van alle door Opa verzamelde grote opgezette insecten en slangenhuiden die samen met andere spullen op de boot mee gingen terug naar Nederland.

Bij het inschepen waren de Indonesiërs niet erg netjes en veel van de goederen ploften uit de netten en vielen op de kade waar ze weer bijeen geraapt werden en terug in het net gesmeten werden. Veel van zijn verzameling had schade opgelopen maar kwam toch aan in Nederland.

Omdat we door de oorlog met Indonesië het land uitgezet werden en de Roepia devalueerde kwamen we berooid aan in Nederland en werden we opgevangen door jou Overgrootvader en Oma in Oosterhout. Vandaar uit ging mijn vader weer op zoek naar een baan in het onderwijs die vond hij een flink eind weg in Schagen.

Hier gingen we wonen eerst in de Landbouwstraat en later in de Burgemeester Slotlaan. Beiden gingen we naar school en daar gaf ook Opa les in de vijfde klas.

Samen met mijn toen al grote broer liepen we elke dag naar school, daar was hij al een kop groter dan ik en mocht eigenlijk altijd een beetje achter hem lopen want hij had al een redelijke aandacht voor zijn vrouwelijke klasgenootjes. De stoere bink kon hij in mijn ogen toen al goed waarmaken en de meisjes waren daar behoorlijk gevoelig voor.

Onlangs ben ik te weten gekomen dat dit wel in de genen zat van onze Opa de Lie, deze bleek in Bergen op Zoom een buitenechtelijke relatie te hebben gehad en mogelijk hebben we nog 2 onbekende tantes.

Jou Oma blijkt ook in Indonesië al aandacht te hebben gehad voor Jaap de Groot het juiste weet ik er niet van maar dit kwam ook kort geleden boven water, maar in onze jeugd zagen we wel dat onze moeder behoorlijk in de aandacht stond bij andere mannen. Ze zag er ook altijd mooi uit en zorgde dat ze altijd modieus gekleed was, veel maakte ze zelf omdat de portemonnee dat vaak niet toe liet.

Schagen was een fijne tijd en samen deden we mooie en uitdagende dingen met bijvoorbeeld een grote vlieger die hij gemaakt had en dan samen op een slee proberen zo hard mogelijk door de straat te sleeën, gelukkig waren er bijna geen auto’s.

Door zijn leeftijd verschil en postuur bleef ik toch het kleine broertje en gingen onze wegen vaak een andere richting op.

Wat altijd wel heel fijn is geweest was het feit dat we nooit ruzie hadden en als het nodig was dan hielp hij mij als ik eens een keer wat verkeerd had gedaan of ruzie net een vriendje had.

Dit is eigenlijk altijd zo gebleven en was ik wel vaak jaloers hoe hij al vroeg goed om kan gaan met zijn zakgeld en altijd vooruit dacht.

Ook de aandacht van alle meisjes was een soort leerschool voor mij, alleen moest ik altijd zelf op pad om een vriendinnetje te ontmoeten, hij moest als het ware als een selecteur op treden en een keuze maken laten we die maar eens proberen.

In De Bilt waar we woonden in een flat op de eerste verdieping stonden vaak ’s avonds na het eten een groepje meiden op de stoep te roepen en als je vader dan het slaapkamerraam opendeed gooiden ze allemaal snoepjes omhoog. Helaas stond er een aquarium bij de vensterbank en vielen de meeste daarin, maar soms kon ik er ook een paar vangen en dat was in die tijd een ware traktatie.

Je vader had het vroeger vrij snel koud en omdat Opa van vissen hield en dat ook als het koud was deed ging hij nooit mee en ik wel, daarnaast was het ook zo dat je vader altijd net een andere kijk had op dingen dan Opa en deze samen nogal eens lijnrecht tegenover elkaar stonden en een stevige woordenwisseling niet ongewoon was.

Je vader was ook meer op je Oma gesteld en die twee hadden ook meer met elkaar, ik was een Jan Kak Makkelijk en gaf niet veel om wat ik aan had, maar je vader wilde er altijd mooi uitzien en alles moest in stijl voor zover dat de portemonnee toeliet, want rijk was je als alleen verdiener in het onderwijs nog niet.

Toen kwam ook al naar boven dat hij net als Opa mooi kon tekenen en later zelfs beter.

We verhuisden voor de zoveelste keer naar Gorinchem en na een korte periode in een nieuwe flat te hebben gewoond die daar in de volksmond eerste Kremlin werd genoemd verhuisden we naar de Schelluinsevliet.

Je vader ging naar de ULO waar ook Opa weer les gaf, in deze stad begonnen zijn sporen voor de toekomst vorm te krijgen en kwam hij in aanraking met jongens die ook van kunst hielden, maar ook van roken drinken en meiden.

Hij had een grote groep vrienden om zich heen en oma vond dat geweldig en al deze jongens kwamen dan ook graag bij ons langs en werden meer in de watten gelegd dan bij hun eigen ouders, Oma had immers graag mannen om zich heen.

Daar gingen we meestal onze eigen weg en had ik heel andere vriendjes en deden we samen eigenlijk heel weinig, maar in een kleine stad was je wel altijd beiden op de zelfde soort locaties. Zomers op het strand aan de rivier en in de winter op de IJsbaan.

In de schoolvakantie in het laatste jaar van de ULO ging hij samen met een vriend liftend naar Zwitserland om daar te werken in de Horeca, wat hij verdiende bracht hij voor een groot gedeelte mee naar huis en was hij in die tijd een jongen met wat centen. Na deze tocht waarbij ik hoorde dat het niet allemaal rozengeur en maneschijn was waarbij ze weg gegaan waren bij het bedrijf omdat die baas ze uitbuitte en dagen in een oude treinwagon hadden overnacht voordat ze besloten op de gok naar Italië te gaan en daar als straattekenaars hun kostje te verdienen, Dit leverde na een aanwijzing van iemand dat je in Italië nooit een olifant met zijn slurf naar beneden moest tekenen werd de pet redelijk gevuld, het was in die tijd nog geen normaal iets om als straat tekenaar je kostje te verdienen.

Dit heeft hij een groot aantal jaren gedaan in de zomer vakantie, 2 keer heb ik hem gevraagd of ik misschien ook een keer mee mocht maar het bleef bij het antwoord misschien.

In Gorinchem leerde hij ook je moeder kennen en ondanks de vele vriendinnen die daar aan vooraf gingen was zij de ware want er waren maar weinig momenten dat hij het niet over haar had.

In de die periode gingen ook je Opa en oma uit elkaar, wij waren aan school en ook Opa, echter toen we thuis kwamen was Oma verdwenen.

We kregen te horen dat ze niet langer met Opa onder 1 dak wilde leven, dit was zo bleek later omdat haar mogelijke oude liefde uit Indië achter ons was komen wonen.

In de beginne waren zijn familie en de onze goede vrienden uit een ver verleden, echter na een gezamenlijke vakantie naar Parijs waarbij voor het eerst alleen thuis waren en voor ons zelf moesten zorgen [veranderde dat].

Je vader kon zich helemaal weiden aan je moeder maar in de laatste klas van de Academie kreeg hij te horen dat de dienstplicht er aan kwam en daar had hij totaal geen zin in, immers niet gelijk de reclame wereld in waar hij in zijn stage jaar al een redelijk goede functie had en dit bureau hem graag wilde behouden liep hij flink te balen.

Een klasgenoot die daar ook werkte was op een bepaald moment met een pickup door Rotterdam aan het rijden met een verwilderd en onder verf zittende kop en kleding door de stad aan het rijden met de gekste fratsen, deze wilde op die manier onder de militaire dienstplicht uitkomen.

Hij werd gearresteerd en later bij een vreemd onderdeel voor zwak begaafde ingedeeld, dat was een teken voor je vader om het anders te doen.

Hij ging in dienst maar wilde niets eten, alleen chocomel dronk hij, na de eerste paar weken kwam hij met weekend verlof, we wisten niet wat we zagen ook je moeder niet.

Broodmager en een beetje verschrikt kwam hij thuis, deze actie heeft hij nog een flink aantal weken volgehouden en in het weekend at hij zich elke keer boordevol, maar ook dat kon zijn lichaam niet aan.

Gelukkig werd hij met F-5 naar huis gestuurd echter daardoor was een baan bij de overheid nooit meer mogelijk, maar daar zag hij toch geen werk wat hem aantrok.

Hij kon een huisje huren op de Wolpherenwal, dat was vlak bij de kroeg waar we als jonge mannen vaak kwamen en daar deden we het spelletje 21x1 met dobbelstenen.

Wie de zevende één gooide mocht het drankje bepalen wat moest worden gedronken wie de veertiende één gooide moest hem betalen en de gene die de eenentwintigste één gooide moest het opdrinken. Dit leide tot de meest vieze drankjes en een grote kans om dronken uit de kroeg de Kanselpoort naar huis te gaan

Kort daarna trouwde hij met Dinie en dat ging ook niet zonder slag of stoot, want doordat je Oma gescheiden was waren de zussen van Opa niet de makkelijkste.

Tijdens de receptie in restaurant de Beurs waar ook je oom en tante Andries en Miep woonden kwamen de zussen naar je Oma met de vraag wat kom jij hier doen, dit is voor jou verboden terrein want je bent geen familie meer.

Gelukkig werd dat uiteindelijk opgelost en was het een mooie en gezellige dag waarbij je moeder er als een prinses uitzag.

Toen ik 2 jaar later ging trouwen gebeurde dat vanuit het huis van je vader en moeder, ik bleef daar de nacht voor mijn huwelijk slapen. maar eerst moest er nog op voorstel van je vader een vrijgezellen biertje gedronken worden. Wel bekend zal voor jou het tempo zijn waarmee hij zijn bier dronk en je daar weinig van merkte, er moest nog even een rondje gereden worden en dat werd met zijn Renaultje dwars door het Dalemse Veld om 3 uur ’s nachts. Het begon al te ijzelen en daardoor vlogen we bijna uit de bocht en konden net een lantarenpaal ontwijken.

De volgende morgen werd ik met een flinke kater wakker en wist niet hoe ik weer een beetje bij de les kon komen, vroeg in de middag trad ik met Sonja in het huwelijk en die vond me maar erg stil.

Heel lang heeft ze gedacht dat dit kwam van de zenuwen, maar circa 20 jaar later vertelde ik dat het door een fikse kater kwam.

Niet veel later kwam het eerste bericht dat jij in aantocht was, je vader en moeder verhuisden naar de Arkelstraat boven de winkel. Daar was wel ruimte voor een kinderkamer.

Toen ook Frank in aantocht was werd het Zaandam en was voor ons in die tijd best een eindje rijden.

Milou was inmiddels geboren een ook Jeroen en na het horen van de vakantie in Ramatuel besloten wij daar ook heen te gaan, vanaf die tijd zul je het meeste wel weten maar dit warn voor ons leuke tijden. met ons allen gingen we op pad naar allerlei bezienswaardigheden zo ook het Wildpark, hier begon het met foto’s maken en afdrukken door mij.

Later heeft Sonja die taak overgenomen en werden het heel veel foto’s.

De stranden van Plage de Pampalone waren voor die tijd bijzonder en was topless of naakt daar redelijk gewoon, hier waren Frank en jij altijd bezig bij het water met Milou en Jeroen.

Jeroen was bang van water en keek altijd met verbaasde blikken naar jullie spartelen in de zee.

Na Frankrijk kwamen de bootjes, waarbij je vader de eerste was met een boot, niet veel later kwam er bij ons ook een boot en zijn we met de 2 gezinnen ook op vakantie geweest.

Vlieland staat denk ik als mooiste tijd in de vakantie boeken als gezamenlijke vakantie.

In Blokker zijn jullie 2 maal verhuisd net als in Hoorn, wat dat betreft zat dat wel een beetje in de familie, onze band was niet overmatig maar op feestelijke dagen waren we wel bij elkaar en hadden gezellige kontakten.

Helaas is door het wegvallen van je ouders er toch wat meer afstand gekomen, maar nog altijd denken we vaak aan je ouders.

We zijn dan ook blij er vandaag bij te zijn en weer even lekker met elkaar te eten en te praten.

Het weinige kontakt zit wel in de genen, Opa had een grote familie maar die kwamen maar zelden bij elkaar en dan meestal nog bij een begrafenis.

Heel veel liefs van Sonja en mij en ik hoop dat je samen met Peter nog een hele tijd kunt genieten en op een mooie manier ook samen oud kunnen worden.