Informatie over W. van den Beemt

Herinneringen

Herinneringen zijn gebaseerd op documenten, familie overlevering of persoonlijke ervaringen. Zij geven meer informatie over een persoon, maar zijn niet noodzakelijk correct of compleet.

Voor foto’s: klik op de foto voor een groter formaat; email family@grivel.net voor meer informatie over de foto.

Mijn officiële naam is Hedda Louis van den Beemt, in Brabant werd er “ons Lowieke” gezegd en van daaruit is de naam Wieke ontstaan.

Als kind verhuisden we vaak. Ik ben in Leiden geboren, vandaar zijn we naar Bakkum verhuisd, van Bakkum naar Indonesië, daarna via Oosterhout naar Schagen, naar de Bilt, naar Gorinchem. We verhuisden zo vaak omdat mijn vader andere betrekkingen kreeg.

Mijn vader was leraar, en ik heb ook bij hem in de klas gezeten. Hij wou mij natuurlijk niet voortrekken, dus het kwam er wel op neer dat ik meer mijn best moest doen dan bij sommige andere leraren. Maar, als ik eerlijk ben, was ik soms ook wel wat stouter bij andere leraren dan bij hem.

Mijn vrouw Sonja kwam uit Arkel, toen wij van plan waren te trouwen trouwden had zij zich in die plaats ingeschreven voor een woning (ik had me in Gorinchem ingeschreven). Arkel was niet zo groot en er werd toen net een hele nieuwe wijk gebouwd, dus wij stonden dan ook al rap bovenaan de lijst. We konden direct na ons huwelijk (maar niet voor het huwelijk, dat kon toen niet) terecht. We hebben in Arkel gewoond totdat we in 2000 naar Gorinchem verhuisd zijn.

Juweliershuis Veringa

Vanaf m’n 25ste heb ik als bedrijfsleider gewerkt bij het juweliershuis Veringa. Mijn baas kwam toen maar een paar uur in de week in de winkel, voornamelijk om het geld en de orders op te halen. Ik had wat nu een “winstdeling regeling” zou heten, hoe meer omzet ik produceerde, hoe meer ik verdiende. Hij wilde op een gegeven moment stoppen, en ik heb toen de winkel over genomen. Nu is mijn dochter daar de eigenaar.

Zeilschip Schienvat

Ik had lange tijd een Zweeds zeewaardig jacht van 12 meter, een zeilboot genaamd “Schienvat” (“schijnend vaatje” ofwel lantaren, ter ere van de woonark van mijn vader met dezelfde naam) en wij zeilden in de zomer altijd naar Scandinavië. De rust en ruimte daar waren voor ons altijd heerlijk. Het schip is in 2018 verkocht en we hebben het in maart 2019 bij de nieuwe eigenaar in de buurt van Kopenhagen afgeleverd. We hebben besloten om nu een ander soort vakanties te doen, zoals cruises, vliegreizen, en dergelijken.

Geboren in Leiden ben ik na tig keer verhuizen in 1956 in Gorinchem komen wonen. Eerst in het “eerste Kremlin” dat net klaar was, omdat er geen goede ambtswoning was voor mijn vader, die leerkracht werd op de ULO in de Boerenstraat. Na een periode van 2 jaar kwam er een aanbod van de gemeente om aan de Schelluinsevliet te gaan wonen. Deze woning was aangekocht door de gemeente omdat er plannen waren hier in de toekomst een kantorencomplex te bouwen. De Schelluinse Kom betsond toen nog, deze werd later gedempt.

Langs het touwbaantje werd een stuk grond bewerkt om daar tijdelijk de bagger van het grachtje om het Kazerneplein te laten drogen voordat het werd afgevoerd. Doordat er vanuit de keuken in de kazerne veel in het grachtje terecht kwam, onder anderen van tomaten, stond dat veld een jaar later helemaal vol met tomaten. Daarnaast kwamen er in de bagger allerlei voorwerpen naar boven drijven die daar in de loop van de tijd in waren gegooid, veel inktpotjes en andere voorwerpen heb ik daar als jochie gevonden, Nog veel later kwam er de OLV flat, daar moesten alle huizen van o.a de Familie Duinhouwer-Starink en van Es voor gesloopt worden. De plannen voor de kom gingen niet door en uiteindelijk is daar het Stadhuis gekomen.

Zelf begon ik op de Oranje Nassau school in de vijfde klas, waarbij al gezegd werd dat ik zodra de Poorterschool klaar was dat mijn nieuwe school werd. Twee jaar later kwam ik ook op de school van mijn vader, de ULO. Dat was niet altijd even simpel want ik moest natuurlijk het goede voorbeeld geven samen met mijn broer Dick die 2 klassen hoger zat.

Om toch een beetje te laten zien aan mijn klasgenoten dat ik niet werd voorgetrokken haalde ik nogal eens wat ondeugende dingentjes uit. Een van de leukste maar achteraf gevaarlijkste dingen was wel het volgende. In de middagpauze ging ik met mooi weer naar Buiten de Waterpoort en zag in het park onder een boom een deel van een bijennest dat er uitgevallen was. De bijen waren nog enigzins verdoofd en toen dacht ik als ik deze nou eens meeneem en in de klas achterin verberg. Misschien worden ze weer wakker en gaan ze dan weer vliegen.

Ik vond een doos en deed daar het nest in en vertrok naar school, het was nog ruim voor de les en die was is het zoldertje aan de Boerenstraat naast de Gymzaal. Zonder dat iemand het zag verborg ik de doos. De les was nog maar net begonnen of de eerste bijen begonnen te vliegen en al gauw was er paniek. De klas werd ontruimd. Gelukkig wist niemand de dader op te sporen en kwam ik er goed mee weg. Later dacht ik als de bijen aggressief geworen waren er best wel eens iets heel ergs had kunnen gebeuren.

Na 2 jaar op de ULO kwam mijn vader op het idee om mij horlogemaker te laten worden. Dit kon in principe pas na het behalen van een diploma maar mijn vader kreeg het voor elkaar om dit in Schoonhoven te regelen met een appart toelatings examen en de toezegging mij de ontbrekende kenneis van de ULO bij te brengen.

Dit ging niet helemaal zoals het moest want ik had eigenlijk hele andere interesses, als echt buiten kind en liefhebber van de natuur had ik na mijn ULO een vervolg opleiding voor ogen om iets in de Biologische richting te gaan doen waarbij ik veel in de natuur kon zijn.

Hierdoor was ik niet zo’n beste leerling, niet vanwege mijn brein maar meer omdat ik het nog helemaal niet zag zitten ondanks dat ik wel heel handig was met techniek. Mijn boeken liet ik dan ook gewoon op school in de lade van mijn werkbank. Hierdoor moest ik de eerste twee klassen over doen. Met als gevolg dat ik in de derde klas weer een leerling was van de zelfde leeftijd als mijn klasgenoten,

In dat zelfde jaar leerde ik Sonja kennen en begon ik serieus over de toekomst te denken. Mijn tweede tussenrapport ging dan ook met 11 punten omhoog. En na een brommerongeluk op het van Hoorne plein mocht ik verlaat examen doen. Alles werd in touw gezet die dag om dit mogelijk te maken, een onafhankelijke examinator en de leerkrachten techniek waren allemaal aanwezig om mij het praktijk examen af te nemen. Ook het theoretische deel was appart gemaakt omdat ik uiteraard niet de zelfde vragen had als de rest van mijn kasgenoten.

Het examen verliep goed en ik slaagde ruimschoots. Nu voglde nog een stage jaar in Utrecht en ook dat verliep goed. Inmiddels kregen Sonja en ik plannen om te trouwen, alleen in Utrecht was het salaris niet bespreekbaar en bleef het bijna een stage loon. Ik heb toen mijn baan opgezegd en vond gelukkig vlak voor mijn trouwen een nieuwe baan in Kesteren als horlogemaker.

Juweliershuis Veringa

In 1969 begon Veringa in Gorinchem. Veringa had de zaak van Baltus Meijer overgenomen. Baltus was zijn voornaam, maar zijn vrouw Riek (dochter van aannemer Verheul) vond een enkele naam niet voornaam klinken en noemde zich dan ook altijd Mevrouw Baltus Meijer. Op hun auto prijkte ook een monogram in zilver van deze letters.

De familie Veringa had een juwelierszaak in Dordrecht op de Voorstraat. Twee zonen van de heer Veringa wilden (na een aantal jaren ander werk te hebben gedaan) de zaak van hun vader wel voortzetten en de twee broers besloten dat het tijd werd om de zaken uit te breiden. Eerst een grote winkel op het Statenplein en in Den Bosch in de Schapenmarkt. Een aantal jaren kwamen er nog twee zaken bij, een in Rotterdam op de Meent en de tweede in 1969 door overname van de winkel van Baltus Meijer Gorinchem.

Veringa zocht naar een bedrijfsleider en daar solliciteerde ik op, na een goed gesprek kreeg ik te horen dat de keuze op mij was gevallen, maar ze me toch te jong vonden en daarom toch voor nummer 2 gingen. Maar na een jaar kwam er een brief of ik alsnog een gesprek wilde hebben vanwege het feit dat het toch niet de juiste keus was geweest en ik van tweede wederom naar eerste keus ging. Hier hoefde ik niet lang over na te denken en kwam na mijn opzeggings tijd bij de juwelier in Kesteren bij Veringa in het bedrijf.

Nadat ik bedrijfsleider was geworden voelde het als mijn eigen winkel en omdat Veringa zelf slechts 3 uur in de week bij ons in de zaak aanwezig was achter de schermen, kreeg ik al gauw van klanten de naam mijnheer Veringa of bekenden zeiden Wieke. Vandaar dat ik later ook nooit de naam heb aangepast.